Geloof achter gesloten deuren

Verlag van een gevangenisbezoek in Albanië

Het is half oktober. We trekken een paar dagen door Albanië om te zien wat het werk van Bible League op het veld inhoudt.

Vrijdagochtend,  7.30 uur, we stappen in een busje dat ons naar de grootste gevangenis van het land brengt. Peqin ligt op 70 km van de hoofdstad Tirana. Een kleine groep Duitsers, Nederlanders en Albanezen op weg naar een kerkdienst in een mannengevangenis.

Erion, een gevangenispastor, vertelt  in de bus dat er Albanië 20 gevangenissen zijn, waarvan twee voor vrouwen. Door de inzet van lokale kerken is achter de gesloten deuren van 15 gevangenissen een kleine christelijke gemeenschap ontstaan. In Peqin zitten 900 gevangenen, waaronder 40 christenen. Velen van hen zijn de afgelopen jaren in de gevangenis gedoopt.

Eén keer per week komen ze een uur samen. Andere gevangenen zijn ook welkom. Het bezoekersaantal hangt af van de beschikbaar van gevangenbewaarders. Soms komen er wel 80 bezoekers.

Strenge controle

We stoppen voor de ijzeren toegangspoort van de gevangenis. Erion stapt uit met al onze paspoorten. We hebben  toestemming voor het bezoek, maar weten niet of we snel naar binnen mogen. Na een kwartier gaat de poort open. Tijdens het wachten heeft iedereen zijn zakken leeg moeten maken. Alles blijft achter in de bus: rugzak, telefoons, sleutelbossen en fotocamera’s. Alleen een mini-camera mag mee om binnen foto’s te maken.

We melden ons bij het bureau van de directeur, krijgen een begeleider mee en gaan naar de controle. Net als op een vliegveld gaan schoenen uit, riemen en horloges af. Ik loop door de scan en wordt dan volledig gefouilleerd. Langs de cellencomplexen lopen we naar het zaaltje waar de kerkdienst plaatsvindt. De zon schijnt, maar niet in het leven van de gevangenen achter de tralies: geen vrijheid,  geen werk of bezigheid, en soms de rest van je leven in de gevangenis moeten doorbrengen.

De ‘kerkzaal’ is voor alle godsdiensten.  Aan de wand hangen borden met Bijbelteksten. In de hoek een kast met Bijbels en studiematerialen, vooral materiaal van Bible League. Zo’n 15 tot 20 gevangenen wachten ons op. Ik spreek geen Albanees en geen Italiaans, maar een handdruk en oogcontact maken toch verbinding. Van mens tot mens, van broeder tot broeder.

Een beetje hemel op aarde

Ik besef: deze mannen zitten hier niet voor niks. Hier zitten de langgestraften, de zware jongens. Wij zijn vrij en zij niet. Of is andersom? Kun je in de gevangenis vrij zijn? Onze Albanese broeders, die hier wekelijks komen, openen de dienst met welkom en gebed. De liederen staan op een paar verfrommelde kopietjes. De gevangenisgitarist kent twee akkoorden. Het zingen is vals, maar er gebeurt iets als we God in onze liederen de eer geven. Alsof de hemel opengaat.

Een gevangene deelt Bijbels uit in de zaal. Anderen helpen met het opzoeken van het Bijbelgedeelte. Mijn Duitse collega-directeur mag de prediking doen. Het gaat over Paulus, Silas en de gevangenbewaarder in Filippi. Wie van hen was nou echt vrij? De gevangenbewaarder vreesde na de aardbeving voor zijn leven, maar Paulus en Silas waren écht vrij. Blijkbaar kun je vrij zijn als er toch dikke muren om je heen zijn. Bij sommige gevangenen staan de tranen in hun ogen. We sluiten af met gebed en een slotlied. Al met al een half uurtje en dan moeten we al weer afscheid nemen. Zij gaan terug naar hun cel en wij lopen onze vrijheid tegemoet.

Innerlijke vrijheid

Ik ben diep onder de indruk van wat ik heb meegemaakt. De aanwezigheid van God achter gesloten deuren. De manier waarop de steun van onze donateurs in gebed en geld bijdraagt aan een geweldig werk in Albanese gevangenissen. Het geeft hen hoop en innerlijke vrijheid.

Als gevangenen worden overgeplaatst, zorgen de broeders dat zij op hun nieuwe plek aansluiting vinden. Ze kijken om naar de families van gevangenen. Vorige jaar startte de actie ‘Christmas Angels’. Gevangenen schrijven een kerstkaart aan hun kinderen. De broeders sturen die naar de lokale kerk in buurt van het achtergebleven gezin. Ze vragen de gemeenteleden er een cadeautje bij te kopen en die namens de papa in de gevangenis aan zijn kinderen te geven. Dit jaar willen ze 500 gezinnen bezoeken. Geweldig!

In onze volgende Woordkracht leest u veel meer over ons werk in Albanië

Ruud Kraan

Interim-directeur