Geen gewoon huis

Danik leefde als dakloos kind in Moldavië. Toen zijn ouders scheidden ging zijn moeder naar Rusland en zijn vader naar Roemenië. Ze lieten hem op straat achter. Zijn vader heeft nooit om hem gegeven, dus het kon Danik niet schelen als hij niet terug zou komen. Maar zijn moeder miste hij enorm. “Ik weet dat mijn moeder van me houdt en naar me terug zal komen als ze werk vindt en meer geld verdient om voor me te zorgen. Het is alweer een jaar geleden dat mijn moeder me vaarwel zei. Ik huil iedere nacht omdat ik mijn moeder mis. Ik mis haar stem en haar lach en haar lieve woorden. Ik ben bedroefd omdat haar gezicht in mijn herinnering aan het vervagen is. Ik heb geen foto van mijn moeder.”

Op straat leerde Danik leven als een dief. Hij zorgde voor zichzelf door te stelen en te  bedriegen. “Op de foto heb ik een rok aan, omdat ik draag wat ik van waslijnen kan stelen.”

Op een dag ging er een man naast Danik op de bank zitten die hem wat brood, kaas en iets te drinken gaf. “Ik at en dronk en vroeg waarom hij dat voor me deed. Hij zei dat ik hem deed denken aan een engel, door God gestuurd. Ik was stomverbaasd. Hij was aardig en zijn ogen waren vol zachte en vriendelijke blikken. Na een kort gesprek nodigde hij me in een huis om me een beetje op te frissen.”

Al snel kwam Danik erachter dat het geen gewoon huis was: er stonden een heleboel stoelen klaar. ‘s Avonds kwamen er allemaal mensen om te zingen, te bidden en te luisteren naar een boek dat voorgelezen en uitgelegd werd. Die avond stelde de vriendelijke man voor dat Danik de nacht in het huis zou doorbrengen, samen met de nachtwaker. 

“Het was een heerlijke nacht met een warme maaltijd en een warme deken. Ik sliep hartstikke goed. De volgende morgen stond ik alweer klaar om de straat op te gaan toen de nachtwaker me zei dat ik nog even moest blijven zitten om naar een verhaal te luisteren terwijl ik mijn ochtendsoep en -brood at. De man las een verhaal over Jozef en Maria en een baby die geen plek hadden in de herberg. Toen hij klaar was met lezen vroeg ik of hij verder wilde gaan.”

Het verhaal boeide Danik, vooral toen Jezus uit Jeruzalem moest vluchten naar Egypte. Dus pakte hij het boek en las langzaam verder in het verhaal over Jezus. Samen aten ze brood, maar Danik wilde het verhaal verder lezen, dus hij bleef. Het werd donker, en weer mocht hij mocht blijven slapen. Hij las tot laat 's avonds en viel in slaap.

“Al snel kwam ik te weten dat het huis eigenlijk een kerk was. Nu woon ik er en help de bewakers met schoonmaken, wassen en andere klusjes. Ik deed mee met de Filippus Bijbelstudie van Bible League. Ik geloof in Jezus Christus, Die mijn Heere en Redder is. Ik bid voor mijn moeder, dat ze goede mensen zal vinden die haar in Rusland een Bijbel zullen geven. Ik heb mijn vader vergeven dat hij mij niet liefhad en hoop dat hij leert dat haat niets oplost.”