Verboden samenkomst...

Ongemakkelijk

Ik had de gelegenheid om van Hanoi, de hoofdstad, naar Ho Chi Minh Stad te vliegen om David van de Vietnamese Bible League te ontmoeten. Samen met zijn vrouw en hun kleine zoon haalt David me met de taxi op. We rijden van het centrum naar een buitengebied van de stad. In een zijstraatje houden we stil en stappen uit. David kijkt heen en weer en ik voel me een beetje ongemakkelijk. Ik weet namelijk dat hij me niet zomaar naar alle huisgemeentes kan meenemen omdat het gevaar dat het op zou vallen te groot zou zijn. In Vietnam is het houden van christelijke samenkomsten verboden.

Huisgemeente

We komen aan bij een van de gebruikelijke, zeer smalle gebouwen. Langs scooters, kisten en apparaten gaan we naar de tweede verdieping van het huis waar ik terecht kom in een kamer met ongeveer 25 volwassenen en kinderen. Iedereen zit, zoals men dat gewend is, op de grond. Zelfs de oudsten kunnen het drie uur met gekruiste benen uithouden. Daar ben ik dan in een huisgemeente. De christenen begroeten me met vreugde. Ik ben erg blij dat ik hier mag zijn om dit eindelijk in het echt te mogen zien.

Veracht wegens geloof

Na een kennismakingsronde en de opening van de dienst krijg ik het woord. De avond tevoren had David gevraagd of ik niet kon preken en zo kon ik me een beetje voorbereiden. Nu ik hier sta weet ik niet zeker of ik werkelijk mensen kan bemoedigen die wegens hun geloof veracht, uit de familie verstoten of geslagen worden. Ik spreek over de Geest Gods die ons altijd weer bevestigt dat Jezus in ons leeft, hetzij met beslissingen, hetzij met troost dan wel zekerheid. Een student van mijn leeftijd vertaalt van Engels naar Vietnamees en steeds weer krijg ik een luid ‘AMEN’ als antwoord.

Voorouderverering

De groep blijft zo’n 3 à 4 uur bij elkaar en bestudeert momenteel een traktaat over het thema voorouderverering. Dat is een van de hoofdproblemen voor christenen. De voorouderverering zit namelijk zo diep, dat zelfs na enige tijd christen te zijn geweest, mensen zich nog gedwongen voelen hun voorvaderen offers te brengen. David heeft zelf het traktaat voor Bible League geschreven en helpt zo de mensen met het onderwerp om te gaan. Bij de bespreking willen de deelnemers ook steeds de Duitse visie horen en ik moet taal en antwoord geven.

Eerste christelijke boekhandel

Daniël, de vertaler, vertelt me dat hij samen met met zijn moeder gevlucht is. Ze waren tot bekering gekomen en werden niet meer door de familie geaccepteerd. De verhalen achter de gezichten zijn immens. David ziet ervan af om met me naar de huisgemeente van die avond te gaan, omdat de controle op samenkomsten op deze Onafhankelijkheidsdag extra streng is. Na twee dagen ontmoeten we elkaar weer; David wil me nog graag een ondergrondse Bijbelschool en de eerste christelijke boekhandel in Vietnam laten zien.

Verslag van Christian Waidelich (Duits student op stage in Vietnam); foto: Straatbeeld Ho Chi Minh Stad, bron panoramio.com